بسم الله الرحمن الرحیم

از نکاتی که می شه گفت کمی عرفانیه جملاتی است که ازمقوله ی  دل سخن می گوید.نمی دانم منشائش از کشفهای شهودیه که عرفا بدست میارند یا فلاسفه ای که در دایره ی نفس و وجود کار می کنند.

به هرصورت پای حرفهای یک فیلسوف این جمله رو شنیدم که فرمودند:از خصوصیات دل اینه که می ره.

برای همین خواستم پا توی کفش بزرگان و عرفا کنم و حاصل افکارم رو راجع به این جمله بنویسم.

رفتن دل نه به معنای این رفتن  با دو تاپاست که  دل بره و انسان بدون دل بماند .بلکه هر رفتن دل یعنی باز شدن یک پنجره به دنیایی تازه تر که مورد توجه دل قرار گرفته ودل را از ان محدوده ی خصار بندی شده ی خودش خارج کرده است.عرفایی که تحت کشفیات شهودی خود حرکت می کنند و به اصطلاح علم شهودی دارند برای هر دل رفتنی یک درجه قائلند.

از نظر انها هر دلبری که از گرد راه برسد و توان این را داشته باشد که دل را با خودش ببرد در واقع  در حال و مقال ان عارف  تغییری حاصل کند٬ این تغییر برابر با کشف رازهایی تازه تر و حل معماهایی مشکلتر در وادی دل است که مصداق همان ره صد ساله را یک شبه پیمودن است.

این جمله مراتب ضعیفتری هم برای طبقات دیگر انسانها دارد .یعنی هر چه وسعت مکشوفات دل کمتر باشد دلبرهای بیشتری قدرت بردن دل انسان را دارند.چرا که جذابیت های بیشتری برای دل لاینحل و غیر قابل دسترسی باقی مانده اند که برای دل جالب و معماگونه اند و دل را به سوی خود دعوت می کنند.

البته ناگفته نماند همه ی دلبرها مورد تایید عرفا نیستند.چرا که دامنه ی جذابیتهایی که بواسطه ی نیروهای منفی مثل شیطان و هواهای نفسانی در وادی دل مترصد و در کمینند ٬آنقدر زیادند که نمی توان همه ی انها را برای دل موثر دانست.

اما بنظر عرفا اگر قدرت این نیروهای منفی از دل کمتر باشد هریک می تواند سوهان و صیقل دهنده ای موثر برای دل باشند که نه تنها دل را نابود نخواهند کرد بلکه به او درخشش و درجه ای می دهند که تحمل و ظرفیت دروس دلبرهای روحانی را پیدا کند.

در واقع نبرد دل در برابر دلبرهای منفی خودش امتیازی است برای گشایش ظرفیت دل و هر چه ظرفیت دل بیشتر شودبیشتر تحت آموزش  دلبرهای روحانی قویتری قرار خواهد گرفت.  

و دلبرهای روحانی هم دل را با خود می برند و هرچه دل بیشتر برود و برگردد روح قدرت بیشتری در وادی ملکوت بدست خواهد آورد.البته به شرط پیروزی در مبارزات نفسانی

شاید بازم نوشتم..